لوتسه شار برای نخستين بار در سال ۱۹۶۵ بوسيله گروهی از کوهنوردان ژاپنی هدف قرار گرفت. آنها برغم سقوط بهمنهای پی در پی تا ارتفاع ۸۰۰۰ متر بالا رفتند ولی دشوار بودن مسير و همراه نداشتن کپسول اکسيژن آنها را از صعود باز داشت.در۱۹۷۰ تيمی از کوهنوردان اطريشی توانستند با بهره گيری از تجربيات ژاپنی ها اين کوه دشوار را فتح نمايند.با اينحال دو قله مرکزی لوتسه تا سال ۲۰۰۰ هيچ صعود موفقی را به خود نديد و در اين سال تيمی از روسيه به سرپرستی "تيمو فيف" توانست از طريق گردنه جنوبی اورست ،با عبور از مسير صعود نشده يال شمالی به سمت قله اصلی و سپس حرکت به سمت چپ و به طرف قله ميانی پس از يافتن مسيری در جبهه کانشونگ و گذاردن بيش از ۱۰۰۰ متر طناب ثابت در روزهای ۲۳ ،۲۴ و ۲۷ می ۹ نفر از اعضايش را به قله برساند. ديگر قله فرعی لوتسه نيز با بهره گيری از تجربيات تيم سال۲۰۰۰ و درست سه سال بعد يعنی در ۲۰۰۳ توسط روسها فتح شد

راه رسيدن به قله لوتسه ابتدا توسط تيم "تيلمن" در ۱۹۵۰ و بعد توسط تيم شیپتون در ۱۹۵۱ مشاهده شد(آنها قصد شناسائی جبهه جنوبی اورست را داشتند).هيئتهای سوئيسی و انگليسی در سالهای ۵۲ و ۵۳ در زمان صعود اورست يک گذرگاه را در جبهه غربی مشاهده کردند که تا قله امتداد ميافت.در نهايت نخستين تلاش اين کوه در سال ۱۹۵۵ از همين مسير و پس از عبور از يخچال خمبو و کم غربی صورت گرفت.اين تيم به سرپرستی "نورمن ديرن فورث"و متشکل از کوهنوردان کشورهای سوئيس و آمريکا و همچنين "اروين اشنايدر"(از اعضای تيم ۱۹۳۴ نانگا پاربات)بود. از اين تيم "درنست سن"و "آرتور اسپوهل"به همراه دو شرپا به سمت قله حرکت کردند.پس از سه ساعت تلاش از ۷۶۰۰ اسپوهل و دو شرپای همراه بازگشتند ولی "سن" ادامه داد. اما او نيز در ابتدای دهليز بخاطر تمام شدن اکسيژن همراهش بازگشت.در ۱۹۵۶ سوئيسيها مجددا برای صعود به اورست بازگشتند اما آنها مجوز لوتسه را نيز دريافت کردند.سرپرستی اين تيم را "آلبرت اگلر " بر عهده داشت. سوئيسيها به دو گروه تقسيم شدند و تيم قويتر را برای صعود لوتسه در نظر گرفتند. در ۱۸می "لوشينگر" به همراه "رايز"توانستند با عبور از دهليز زيبای غربی خود را به قله برسانند و نخستين صعود لوتسه را صورت دهند.۵ روز پس از صعود لوتسه اين تيم موفق شد اورست را نيز توسط ۴ تن از اعضايش فتح نمايد

قله لوتسه به وسيله هيئت مساحی هندی قله ای1 ناميده شدولی به نظر ميرسد که تا سال ۱۹۲۱ که تيم پيشرو شناسايی اورست به سرپرستی "هوارد باری "از دره "کاما" وجبهه غربی يخچال "کانشونگ" به اين منطقه وارد شدهيچ نام محلی اعم از نپالی يا تبتی نداشته باشد.هوارد بری اين قله را لوتسه ناميد که قله جنوبی معنا ميداد(زيرا در جنوب کوه اورست قرار داشت)ابتدا قرار بود اين کوه را تنها بعنوان يک ۸۰۰۰ متری فرعی بشناسند، ولی ارتفاع بالا و فاصله حدود ۳ کيلومتری از اورست بهترين دليل برای مستقل شناختن لوتسه بعنوان چهارمين کوه رفيع دنيا بود. گرچه اين کوه چهارمين کوه رفيع دنيا بود اما همسايگی با غول اورست باعث شد که کوهنوردان پيشرو به آن اعتنايی نکنند.دشوار و خطرناک بودن جبهه کانشونگ و گرده شمال شرقی نيز از ديگر عوامل توجه نکردن به اين کوه بود.يال شرقی که بسيار تيز و دندانه دار است پوشيده از برجهای يخی و صخره های يخ زده است.اين يال دارای سه قله بلند فرعی است.شرقی ترين اين قلل "لوتسه شار"با ۸۳۹۸ متر ارتفاع در فاصله ۱ کيلومتری از قله اصلی قرار دارد.بين قله اصلی و لوتسه شار همچنين دو قله مرکزی قرار دارد،که يکی ۲۵ متر از لوتسه شار کوتاهتر و ديگری به همين ميزان بلندتر است.ابتدا قرار بود لوتسه شار بعنوان يک ۸۰۰۰ متری مستقل شناخته شود ولی با در نظر گرفتن پائينترين نقطه بر روی يال شرقی که تنها حدود دویست متر کوتاهتر از قله اصلی لوتسه است اين امر پذيرفته نشد هر چند اين مسئله هيچگاه از جذابيتهای لوتسه شار به عنوان يک هدف نکاست

قله کوه " لوتسه" چهارمین قله 8000 متری جهان محسوب می شود. این کوه در فاصله 4 کیلومتری جنوب کوه "اورست" قرار دارد. و نام قله نیز به همین معنا یعنی " قله جنوبی" ( لهو به معنای جنوب و تسه به معنای قله) می باشد. لوتسه دارای خط الراسی است بالغ بر 3 کیلومتر طول که بر روی آن دو قله لوتسه شار ( لوتسه شرقی) 8386 متر و لوتسه میانی 8410 متر نیز قرار دارند. اولین تلاش برای دستیابی به قله لوتسه در سال 1956 توسط گروهی از کوهنوردان کشور سوئیس صورت گرفت و آنها توانستند از طریق مسیر غربی کوه معروف به “لوتسه فیس” قله را صعود نمایند، ضمن آنکه اولین صعود لوتسه شار در سال 1970 توسط اتریشیها و لوتسه میانی در 2001 توسط روسها صورت گرفت. در سال 1381 تیم ملی کوهنوردی ایران موفق به فتح قله لوتسه از طریق مسیر غربی کوه گردید،

اين كوه در دوكشور نپال وتبت قرار دارد اولين بار توسط لوچسينگر در مي 1956فتح شدودر سال 1381 كوهنوردان ايران فتح شد

كانچن جونگا

كوهي  با ارتفاع 8586متر معادل 28208 فوت  واقع در نپال كه نخست توسط كوهنوردان  انگليسي

{باند  براون هاردي استريتر}در تاريخ مي 1955 فتح شداين كوه متاسفانه هنوز توسط كوهنوردان ايراني فتح نشده

كركس كوهستاني وسيع وپهناور واقع در غرب نطنز كه بلندترين قله ان كركس به ارتفاع {3925}متر است ..برخي منابع ارتفاع اين قله را 3895 متروميزان  بارندگي سالانه آنرا بين 200 تا 300 ميليمتر ذكر كرده اند و جزؤ مناطق نيمه خشك محسوب مي شود

حالامي خوام گزارش برنامه که عیدامسال كه اجرا كردم رو با كمي اطلاعات در اختیار شما بگذارم

من برنامه رو از كاشان شروع كردم واز كاشان به نطنز رفتم   ولي براي  كساني كه مي خوان برنامه رو از تهران شروع كنند ماشين مستقيم براي نطنز هست

خوب حالا  به نطنز رسيديم به محض ورود به شهر نطنز ميتونيد كوه گنبد باز رو ببينيد مشخصه اين كوه از بقيه كوهاي يك گنبد است كه بالاي كوه است ودر صورت نا كامي برنامه صعود كركس مي تونه يك برنامه خوب باشه

اما ادامه ي مسير به سمت كركس بايد به ميدان سرابان بريد از اين ميدان ماشين{سواري و ميني بوس} براي روستاي كشه هست

البته قبل از كشه روستاي در مسيربه نام طرقه هست وقتي به روستاي كشه ميرسي دو مسير در پيش رو هست

1-مسيري كه كوتاه است و پيچيده كه در صورت همراه داشتن راهنما اين مسير به علت كوتاهي راه وزيباي باغ ها بهتر است

2-مسير جاده كشي شده وآاسفالته به سمت مرغداري  كه به مسير مرغداري معروف است و براي رسيدن به پا كوب مسير بايد از وسط مرغداري گذر كرد

از ابتداي مسير تا پناهگاه چيزي در حدود 2ساعت 45 دقيقه زمان لازم است كه براي رسيدن به پناهگاه بايد چشمه اصفهانيها را  پشت سر بگذاريم شيب مسير تا چشمه لياسين كم است بعد از اين چشمه است كه دشواريهاي مسير خود را نمايان مي كندپناهگاه كركس در ارتفاع3000 متري اميد به صعود را در دل كوهنوردان زنده ميكند

اين پناهگاه كاملا مجهز است ودر سال 82 تاسيس شد و در حدود 100تا200 متر از جانپناه قديمي ان فاصله دارد

از پناهگاه تا قله كوه حدود 2 ساعت فاصله است كه كناره هاي اين مسير به صورت شن اسكي است وبراي بازگشت مي توان از شن اسكي كمك گرفت زمان كل برنامه چيزي حدود 5 ساعت است