تا اوج

annapurna — Tue, 16 Jan 2007 22:34:16 GMT

یه دل میگه نشم عاشق کس

یه دل میگه میمیرم بی نفس

یه دل میگه بروم

یه دلم میگه خوکن به قفس

یه دل پر رنگو ریاست

یه دل میگه اینا رویای ماست

یه دل میگه بروم

یدلم میگه فردا به ماست

یه دل میگه پر از عشقم هنوز

یه دل میگه که بسازو بسوز

سر کن بی فروغ

خو کن به دروغ

این عمر دو روز

یک بوم دو هوا

خستم به خدا

نمی خوام و می خوام

بشم از تو جدا

رویای عزیز

تردید وگریز

بی عشق نمی تونم به خدا

سلطان قلبم

بی تو سرابم

الوده ی فکر ناجورو تردید

برگردو از من عشقی بنا کن

کانون روحم

به عشق تو لرزید

باد

annapurna — Mon, 15 Jan 2007 08:20:07 GMT

یه سوال

بچه ها که از سایت های هواشناسی اطلاعات میگیرند بگن

سرعت بادی که در سایتها ذکر می شود در چه ارتفاعی هست

وبگید کلا باد در شب بیشتر هست یا در روز

نی نی

annapurna — Sat, 06 Jan 2007 15:01:13 GMT

دایی شدم

امروز شنبه 16 10 1385

امیر حسین خواهر زاده ی من به دنیا امد

annapurna — Sun, 19 Nov 2006 08:40:07 GMT

شعر زیر به اسم برف از شاعر بزرگ

فردوسی زمان ما مهدی اخوان ثالث (ماث)

البته این نام ماث یکی از راویان شاهنامه هست

annapurna — Sat, 18 Nov 2006 18:55:47 GMT

پاسی از شب رفته بود و برف می بارید

باد چونان آمری مأمور و ناپیدا
بس پریشان حکمها می راند مجنون وار
بر سپاهی خسته و غمگین و آشفته
برف می بارید و ما خاموش
فار غ از تشویش
نرم نرمک راه می رفتیم
کوچه باغ ساکتی در پیش
هر به گامی چند گویی در مسیر ما چراغی بود
زاد سروی را به پیشانی
با فروغی غالبا افسرده و کم رنگ
گمشده در ظلمت این برف کجبار زمستانی
برف می بارید و ما آرام
گاه تنها ، گاه با هم ، راه می رفتیم
چه شکایتهای غمگینی که می کردیم
با حکایتهای شیرینی که می گفتیم
هیچ کس از ما نمی دانست
کز کدامین لحظه ی شب کرده بود این بادبرف آغاز
هم نمی دانست کاین راه خم اند خم
به کجامان میکشاند باز
برف می بارید و پیش از ما
دیگرانی همچو ما خشنود و ناخشنود
زیر این کج بار خامشبار ،‌از این راه
رفته بودندو نشان پایهایشان بود
2
پاسی از شب رفته بود و همرهان بی شمار ما
گاه شنگ و شاد و بی پروا
گاه گویی بیمنک از آبکند وحشتی پنهان
جای پا جویان
زیر این غمبار ، درهمبار
سر به زیر افکنده و خاموش
راه می رفتند
وز قدمهایی که پیش از این
رفته بود این راه را ،‌افسانه می گفتند
من بسان بره گرگی شیر مست ، آزاده و آزاد
می سپردم راه و در هر گام
گرم می خواندم سرودی تر
می فرستادم درودی شاد
این نثار شاهوار آسمانی را
که به هر سو بود و بر هر سر
راه بود و راه
این هر جایی افتاده این همزاد پای آدم خاکی
برف بود و برف این آشوفته پیغام این پیغام سرد پیری و پکی
و سکوت ساکت آرام
که غم آور بود و بی فرجام
راه می رفتم و من با خویشتن گهگاه می گفتم
کو ببینم ، لولی ای لولی
این تویی ایا بدین شنگی و شنگولی
سالک این راه پر هول و دراز آهنگ ؟
و من بودم
که بدین سان خستگی نشناس
چشم و دل هشیار
گوش خوابانده به دیوار سکوت ، از بهر نرمک سیلی صوتی
می سپردم راه و خوش بی خویشتن بودم
3
اینک از زیر چراغی می گذشتیم ، آبگون نورش
مرده دل نزدیکش و دورش
و در این هنگام من دیدم
بر درخت گوژپشتی برگ و بارش برف
همنشین و غمگسارش برف
مانده دور از کاروان کوچ
لک لک اندوهگین با خویش می زد حرف
بیکران وحشت انگیزی ست
وین سکوت پیر ساکت نیز
هیچ پیغامی نمی آرد
پشت ناپیدایی آن دورها شاید
گرمی و نور و نوا باشد
بال گرم آشنا باشد
لیک من ، افسوس
مانده از ره سالخوردی سخت تنهایم
ناتوانیهام چون زنجیر بر پایم
ور به دشواری و شوق آغوش بگشایم به روی باد
همچو پروانه ی شکسته ی آسبادی کهنه و متروک
هیچ چرخی را نگرداند نشاط بال و پرهایم
آسمان تنگ است و بی روزن
بر زمین هم برف پوشانده ست رد پای کاروانها را
عرصه ی سردرگمی هامانده و بی در کجاییها
باد چون باران سوزن ، آب چون آهن
بی نشانیها فرو برده نشانها را
یاد باد ایام سرشار برومندی
و نشاط یکه پروازی
که چه بشکوه و چه شیرین بود
کس نه جایی جسته پیش از من
من نه راهی رفته بعد از کس
بی نیاز از خفت ایین و ره جستن
آن که من در می نوشتم ، راه
و آن که من می کردم ، ایین بود
اینک اما ، آه
ای شب سنگین دل نامرد
لکلک اندوهگین با خلوت خود درد دل می کرد
باز می رفتیم و می بارید
جای پا جویان
هر که پیش پای خود می دید
من ولی دیگر
شنگی و شنگولیم مرده
چابکیهام از درنگی سرد آزرده
شرمگین از رد پاهایی
که بر آنها می نهادم پای
گاهگه با خویش می گفتم
کی جدا خواهی شد از این گله های پیشواشان بز ؟
کی دلیرت را درفش آسا فرستی پیش
تا گذارد جای پای از خویش ؟
4
همچنان غمبار درهمبار می بارید
من ولیکن باز
شادمان بودم
دیگر کنون از بزان و گوسپندان پرت
خویشتن هم گله بودم هم شبان بودم
بر بسیط برف پوش خلوت و هموار
تک و تنها با درفش خویش ، خوش خوش پیش می رفتم
زیر پایم برفهای پک و دوشیزه
قژفژی خوش داشت
پام بذر نقش بکرش را
هر قدم در برفها می کاشت
شهر بکری برگرفتن از گل گنجینه های راز
هر قدم از خویش نقش تازه ای هشتن
چه خدایانه غروری در دلم می کشت و می انباشت
5
خوب یادم نیست
تا کجاها رفته بودم ، خوب یادم نیست
این ، که فریادی شنیدم ، یا هوس کردم
که کنم رو باز پس ، رو باز پس کردم
پیش چشمم خفته اینک راه پیموده
پهندشت برف پوشی راه من بود
گامهای من بر آن نقش من افزوده
چند گامی بازگشتم ، برف می بارید
باز می گشتم
برف می بارید
جای پاها تازه بود اما
برف می بارید
باز می گشتم
برف می بارید
جای پاها دیده می شد ، لیک
برف می بارید
باز می گشتم
برف می بارید
جای پاها باز هم گویی
دیده می شد ‌لیک
برف می بارید
باز می گشتم
برف می بارید
برف می بارید ، می بارید ، می بارید
جای پاهای مرا هم برف شسته است

مهرگان مبارک

annapurna — Tue, 03 Oct 2006 08:27:21 GMT

داریوش پسر ویشتاسب از بزرگان پارس در نخستین روز جشن مهرگاندر سال ۵۲۲ قبل از میلا د شاه ایران شد

در دوران حكومت 36 ساله داريوش بزرگ، قلمرو ايران از دره سند ( Indus) تا سواحل ليبي در افريقا، و از شمال درياي مرمره ( Thrace در اروپا ) تا كوههاي پامير در آسيا شامل همه خاورميانه امروز، آسياي ميانه، قسمتي از آسياي جنوبي، قفقاز ، مصر و قسمتي از سودان بود كه به استانهاي متعدد (ساتراپي) تقسيم شده و مستقيما زير نظر حكومت مركزي و بر پايه قوانين واحد اداره مي شدند و به آن قسمت كه سه طايفه ايراني در آن سكونت داشته، داراي نياكان و فرهنگ مشترك بوده و آيين هاي نوروز را گرامي داشته و يكسان برگزار كرده اند "ايران زمين" گفته اند(مادها از « ري » به سمت غرب و شمالغربي از جمله كردها و آذري ها، پارسها از منطقه ري به جنوب تاجزاير خليج فارس و از شرق تا آن سوي هندوكش و انتهاي بدخشان، و پارتها در شمال شرقي).

مصر ساتراپي ششم ايران بود.

كوروش بنيادگذار كشور ايران بوده است، ولي ناسيوناليسم ايراني با داريوش بزرگ به دنيا آمده است. كوروش، جهاني فكر مي كرد و يك جامعه مشترك المنافع متساوي الحقوق به مركزيت " ايران زمين " به وجود آورده بود و مداخله در امور داخلي اعضاي اتحاديه را روا نمي داشت.

داريوش بزرگ در كتيبه هايي كه از او باقي مانده اند با ستايش اهورا مزدا (خدا) كه زمين و آسمان و بشر و شادي ها را آفريده است ، شاهي خود بر اين سرزمين پهناور را كه مردان خوب و اسبان خوب (مقصود ارتش خوب) دارد از عنايات او دانسته است و در يكي از كتيبه هايش از اهورا مزدا خواسته است كه " ايران زمين " را از آفت دروغ و بلاي خشكسالي در امان دارد.

از كارهاي مهم داريوش ايجاد آبراهي ميان درياي سرخ و رود نيل بود كه خليج فارس را به درياي مديترانه متصل سازد. كار مهم ديگر او دستور ساختن تخت جمشيد بود كه شاه نشين ايران زمين باشد ( پايتخت اداري ايران شهر شوش بود) . ايجاد يك سپاه هميشه آماده در مركز كه تا رسيدن ساير واحدهاي ارتش از شهرستانها و نقاط دور دست کشور ، بتواند در برابر هر گونه تهاجم ناگهاني ايستادگي كند اقدام مهم ديگر او بود. ضرب سكه زر و سيم، مخصوصا سكه هاي طلاي تقريبا خالص موسوم به دريك ـ داريك ـ در سال 515 پبش از ميلاد ابتكار مهم داريوش اول بود. تاسيس پستخانه، دادگاه، كودكستان و دبستان ( منحصر به پسران) و وضع قوانين و تعرفه مالياتي و ايجاد يك نيروي دريايي در خليج فارس چند نمونه ديگر از كارهاي داريوش بزرگ به شمار مي آيد. آمريكاييان 23 قرن بعد هنگام تاسيس پستخانه دولتي (فدرال) اين كشور همان شعار داريوش را بر سر در آن حك كردند كه باد و باران مانع كار چاپارها نخواهد شد. داريوش ميان شوش و ساحل مديترانه نوعي جاده آسفالته كشيده بود كه اخيرا قسمتي از آن به دست آمده است. اقدام نظامي بي سابقه داريوش انتقال 24 هزار سوار و پياده با كشتي از شرق مديترانه به ساحل آتن در يونان (800 كيلومتر مسافت) بود.

داريوش كه با آتوسا دختر كوروش بزرگ ازدواج كرده بود در سال 486 پيش از ميلاد درگذشت و پسرش خشايارشا نوه كوروش بر جاي او نشست که سياست پدر را عينا دنبال کرد. داريوش در نقش رستم مدفون شده است.

برخي مورخان شاه شدن داريوش را 16 مهر (هشتم اكتبر)، آخرين روز آيين هاي مهرگان (روز اصلي مهرگان) نوشته اند. در آن زمان مراسم مهرگان شش روز ادامه داشت. آيين هاي مهر (جشن هاي مهرگان) پس از نوروز مهمترين اعياد ملي ايرانيان بوده است.

از زمان داريوش بود كه مدارس، پس از آيين هاي مهرگان آغاز بكار كرده اند كه اين رسم از طريق يونان به سراسر جهان منتقل شده است. گرچه در بعضي كشور به ملاحظات اقليمي ،مدارس چند روز جلوتر آغاز بكار مي كنند. هدف اصلي از مدارس در ايران عهد هخامنشي عمدتا تدريس اخلاقيات، تندرستي، سواري و تيراندازي و سرانجام انتخاب مستعدترين كودكان براي خدمت در ارتش بود. به نوشته مورخان رومي (به نقل از يونانيان) ، آموزگاران ايراني در دبستانها به كودكان مي آموختند كه اقتدار و عظمت وطن و حفظ تمدن آنان بستگي به آن دارد كه دوست و متحد باشند و ارتشي شكست ناپذير داشته باشند.

*****

روزهاي ماه در ايران باستان داراي نام خاص بودند كه روز شانزدهم هر ماه روز مهر بود. بنابراين روز مهر در ماه مهر (شانزدهم) مهمترين روز آيين هاي مهرگان بوده است. آيين هاي مهر (جشن مهرگان) پس از نوروز مهمترين اعياد ملي ايرانيان بوده است كه نوروز با بهار و شكوفه و نويد بركت آغاز مي شد و مهرگان به خاطر پايان جمع آوري محصول و آغاز شش ماهه شبهاي طولاني تر و سرما.

مهرگان آيين هاي سپاسگزاري به درگاه خداوند بوده است كه آن همه نعمت ارزاني داشته و نيز تحكيم دوستي و محبت ميان ايرانيان. در ايام مهرگان مهماني هاي بزرگ برپا مي شده و پذيرايي با انواع ميوه رسم بوده ولي به درستي معلوم نيست كه از چه زمان پذيرايي با آش رشته مرسوم گرديده است. همچنين به درستي روشن نيست که از چه زمان " روز مهرگان " را به چهاردهم مهر ماه منتقل کرده اند و چرا؟ .

annapurna — Mon, 04 Sep 2006 11:49:06 GMT

خوب بعد از كلي وقت كه آپ نكردم مي خوام وارد جرگه ي سنگ بشيم البته مي دونم ديره و بايد اول تابستون در مورد سنگ مينوشتم

اين هم چند اصطلاح سنگ نوردي و ديواره نوردي

در ديدرس ( on sight ) : به معنی صعود بدون سقوط از مسيری است که فرد قبل از صعود هيچ شناختی از آن نداشته است . همين طور هيچ کس را قبلا در حال صعود بر روی مسير هم نديده است ( شبيه مسابقات سنگنوردی داخل سالن )

فلش ( flash ) : نسبت به روش قبلی انسان اطلاعاتی درباره مسير دارد . بعضی مواقع هم از بتا فلش ( beta flash ) صحبت می شود که به معنی اينست که کسی اطلاعاتی در مورد مسير داده است ؛ مثل جای گيره های اصلی و ...

نقطه قرمز ( red point ) : به معنی صعود بدون سقوط از يک مسيری است که فرد قبلا در آن تمرين کرده و اطلاعاتی از آن دارد .

نقطه صورتی ( pink point ) : مانند نقطه قرمز است ولی قبلا ميانی ها و اسلينگ ها در مسير کار گذاشته شده اند .

يو يو ( yo yo ) : صعود آزاد مسيری با يک يا چند سقوط . بعد از هر سقوط شخص به نقطه ای که فقط بتواند بايستد آورده می شود و با دستش حق ندارد چيزی را بگيرد و طناب در ميانی ها باقی می ماند

حمايت از بالا ( top rope ) : صعود بدون سقوط از يک مسير با حمايت طناب از بالای مسير يا در حقيقت صعود آزاد با حمايت از بالا ( قرقره ای ) . در اين حالت بعد از هر سقوط شخص به نزديکترين نقطه ای که ميتواند بايستد ولی از دستهايش استفاده نکند فرود آورده می شود

سگ آويزان ( hang dog ) : صعود آزاد از يک مسير که بعد از هر سقوط فرد از همان محل صعود خود را ادامه می دهد .

سنگ کوتاه ( bouldering ) : يک نوع سنگ نوردی قدرتی و تمرينی بر روی سنگ های کوتاه ۲ تا ۱۰ متر که بدون ابزار و طناب انجام می شود . در اين رشته مسابقاتی نيز برگزار می شود .

ديواره بلند ( big wall ) : ديواره های بلندی که برای صعود بيشتر از يک طول طناب ( ۵۰ متر ) لازم است و گاهی چند روز طول کشيده و سنگنوردان شب را در ميان ديواره در طاقچه ای طبيعی يا مصنوعی می خوابند . در ايران می توان به ديواره علم کوه - ديواره بيستون کرمانشاه - ديواره های اخلومد مشهد و ... و در آمريکا به ديواره های بيش از ۱۰۰۰ متر پارک و دره يوسميت اشاره کرد

.
داخل سالن ( indoor climbing ) : این رشته سنگنوردی بر روی دیواره های پیش ساخته چوبی - فلزی و یا فایبرگلاس و در داخل سالن های سرپوشیده انجام می شود و کاربرد آن بیشتر در برگزاری مسابقات و تمرین در شرایط محیطی یکسان در تمام طول سال می باشد . در این رشته امکان ابزار گزاری وجود ندارد و صعود کننده تنها اسلینگ را در میانی ها و رول های از قبل نصب شده میاندازد

.
سنگنوردی ورزشی ( sport climbing ) : در این رشته که عمومیت آن در دیواره ای کوتاه است ؛ سنگنورد از ابزار برای کار گذاشتن میانی استفاده نمی کند و قبلا در مسیر صعود رول ثابت کار گذاشته شده است . ایمنی و سرعت عمل در این رشته بالا است و نیازی به انواع ابزار گرانقیمت ( گوه - فرند - ترای کم - ... ) برای کار گذاشتن میانی ها نیست و امکان صعود برای افراد بیشتری وجود دارد . اشکال این کار نیز از بین رفتن زیبایی سنگ است چون رول ها برای همیشه بر روی مسیر باقی می مانند

.
سنگنوردی سنتی ( traditional climbing ) : مخالفان رشته قبل هستند که از کليه ابزارهای غير ثابت برای کار گذاشتن ميانی ها استفاده می کنند و نفر آخر همه ميانی ها را از مسير جمع کرده و آثاری از صعود در مسير باقی نمی ماند . اشکال کار در حمل ابزارهای سنگين و دست و پاگير و گرانی است که بايد با نوع کار گذاری هريک کاملا آشنايی داشت

.
ابزار خشک / يخ و سنگ ( dry tooling ) : رشته ای است بين سنگنوردی و يخنوردی که به قدرت و مهارت زيادی نياز داشته و تقريبا سخت ترين رشته کوهنوردی در حال حاضر است . در اين رشته با ابزار يخنوردی يعنی کرامپون و تبر يخ از مسيری صعود می شود که ممکن است بيشتر آن عاری از برف و يخ باشد . يعنی فرد بايد با کرامپون و تبر يخ سنگنوردی کند ! يک نوع يخنوردی بدون يخ که در نتيجه ابزار شما خيس نشده و خشک می ماند

.
انفرادی ( solo ) : صعود از سنگ به تنهايی که در اين صورت فرد بايد کار نفر دوم يا حمايتچی را نيز خود انجام دهد . اين روش بسيار نفس گير و زمان بر و قدرتی است . يک روش بدين صورت است که فرد سر طناب را در کارگاه اول گره زده و طناب را با يومار به کمر خود وصل کرده و در طول صعود ميانی ها را کار گذاشته و با يومار به خود طناب ميدهد و طناب را در ميانی ها می اندازد تا به کارگاه دوم برسد . آنجا طناب را به کار گاه دوم ثابت کرده و با اضافه طناب در صورتی که تنها نصف طناب را صعود کرده باشد و يا با يک طناب ديگر تا کارگاه اول فرود آمده و هنگام صعود مجدد با يومار تمام ميانی ها را جمع می کند ! در واقع هر طول طناب را بايد دوبار صعود کند و يکبار هم فرود بيايد

انفرادی آزاد ( free solo ) : کسانی که حوصله کار های فوق را ندارند فقط با يک جفت کتانی و يک کيسه پودر اقدام به صعود می کنند ! در اين رشته که بيشترين سرعت را دارد فرد از هيچ نوع وسيله حمايتی برخوردار نيست و اولين سقوط آخرين دقيقه عمر خواهد بود . اين رشته بيشتر از قدرت به روحيه قوی نياز دارد . شايد ديوانگی بنظر رسد ولی چنين ديوانه هايی وجود دارند که البته پس از چندين بار صعود و فرود و تمرين بر روي يک مسير مشخص اقدام به صعود آزاد می کنند و البته چند تن از بهترين سنگنوردان جهان در چنين اقدامی جان خود را از دست داده اند

.
صعود طبيعی و مصنوعی : در نوع طبيعی طناب و ابزار تنها نقش حمايتی دارند تا در صورت سقوط فرد طول سقوط و شدت ضربه وارده را کاهش دهند و هيچ کمکی به شخص در صعود نمی کنند . ولی در نوع مصنوعی فرد ممکن است بر روی طناب بنشيند يا از رکاب برای صعود استفاده کند در واقع گاهی اوقات دست و پای فرد وزن وی را تحمل ننموده و استراحت می کنند و وزن وی بر روی ابزار و طناب و ميانی ها است . اين روش بيشتر در مسير های بسيار صاف و بدون گيره و يا کلاهک ها و شيب های منفی استفاده می شود

منتظر گيره ها و گره ها و ابزار باشيد

annapurna — Sun, 30 Jul 2006 18:35:03 GMT

كدوم شاعر كدوم عاشق كدوم مرد

تو رو ديدو به ياد من نه اوفتاد

به ياد هق هق بي وقفه ي من

توي اغوش معصومانه ي باد

تو اسمت معني ايثار اب

براي خاك داغ خستگي ها

تومعناي پناه اخريني

باسه اين زخمي دل بستگي ها

نجيب و با شكوه حيرت اور

تو خاتونه تمام قصه هاي

تو با نوي ترانه هامي اما

مثل شكستن

من بي صدايي

تو باور ميكني اندوه ماه و

تو ميفهمي سكوت بيشه هارو

هجوم تند رگنار تگرگي

كه مي شناسي غرورشيشه ها رو

تومعصومي مثل تنهاي من

شريك غصه هاي شبنم و نور

توتنهاي مثل معصوميه من

رفيق قله هاي پاك و مغرور

جيب و با شكوه حيرت اور

تو خاتونه تمام غصه هاي

تو با نوي ترانه هامي اما

مثل شكستن من بي صداي

ببين من اخرين برگ درختم

درخت زخمي از تيغ زمستون

منو راحت كن از تنهاي من

منو پاكيزه كن

باغسل بارون

تو تنها حادثه

تنها اميدي

براي قلب من

اين قلب مسموم

رداي روشن امرزشي تو

براي اين تن محكوم مغموم

نجيب و با شكوه حيرت اور

تو خاتونه تمام غصه هاي

تو با نوي ترانه هامي اما مثل

شكستن من

من بي صدايي

تو و تنها تو بودی که .....

annapurna — Sun, 30 Jul 2006 18:26:53 GMT

تو يه سايه بودي

هم قد خواب نيم روز من

تو يه سايه بودي

تو ظهر داغ تن سوز من

تو هرم داغ بي رحم افتاب

تو سايه بودي يه سايه ناب

من مسافرتن تشنه خواب

حريص فتح يه جرعه ي اب

annapurna — Sat, 29 Jul 2006 17:26:16 GMT

خيلي وقت پيش ميخواستم اينو بذارم تو وبلاگ ولي .ولي .ولي

بذار رك بگمتون ترسيدم اره اره ترسيدم از نگاه مهربونش كه يه هو

سرد شده بود

فقط كاش بخوندش

بگذريم اما الان خيلي خوشحالم دليلش هم نميگم

سرتو بذار رو شونمو

ارم بخواب گل بهار

من پيشتم تا خود صبح

چشماتو اروم هم بذار

اون قده بيدار ميمونم

تا وقتي خوابت ببره

وقتي مي خوابي رويا هم

نازه نگاتو ميخره

كابوسو زندون ميكنم

خواب بدوميسوزونم

مثل يه گنجيشكه كوچيك

اروم بخواب مهربونم

دستت تو دستاي منه

عزيزه خوبو نازنين

چشماتو ارم هم بذار

رو شاه پره ابرا بشيين

تا صبح برات شعر غزل

لا لاي عشق ميخونم

چشماتو اروم هم بذار

من اينجا بيدار ميمونم

حافظ خواب تو ميشيم

منو خداي خوب دل

چشما تو فردا ميبينم

خوب بخوابي شبت به خير